Feeds:
Posty
Komentarze

Przejawy umysłu.

gendunrinpocheWszystkie zjawiska,
zewnętrzny świat i wszyscy jego mieszkańcy,
są przejawieniami naszego własnego umysłu.
Przejawy są umysłem,
przejawiają się lecz są puste,
puste lecz przejawione.

Przejawienia są nierozłączne od pustki
zwodnicze jak sen lub złudzenie.
Są niczym, a jednak przejawiają się –
jak księżyc na wodzie.

Czytaj dalej »

Prawda jest poza czasem.

Anna M. Roczkowski

Anna M. Roczkowski

„Prawda nie jest dla tych, którzy cieszą się szacunkiem, ani nie dla tych, którzy za cel stawiają sobie ekspansję i samospełnienie. Prawda nie jest też dla tych, którzy poszukują bezpieczeństwa i stabilizacji. Stabilizacja bowiem to po prostu przeciwieństwo braku stabilizacji- złapani w sidła poszukują czegoś, co w rzeczywistości nie istnieje, a stanowi jedynie wytwór ich umysłu. Dlatego człowiek, który chce odkryć rzeczywistość, musi zaprzestać poszukiwań- co wcale nie oznacza, że powinien być zadowolony z tego, co jest. Wręcz przeciwnie, człowiek zainteresowany odkryciem prawdy musi wewnętrznie być prawdziwym rewolucjonistą. Nie może należeć do żadnej klasy, do żadnego narodu, grupy, być zwolennikiem jakiejś ideologii czy wyznawcą jakiejkolwiek zorganizowanej religii, gdyż prawda nie znajduje się w świątyni czy w kościele, prawdy nie można odnaleźć w wytworach ludzkich rąk i umysłów. Prawda dochodzi do głosu jedynie wtedy, gdy odrzuci się wszystko to, co człowiek stworzył z pomocą swoich rąk i umysłu, a odrzucenie tego nie jest kwestią czasu. Prawda przychodzi tylko do człowieka wolnego od czasu, do człowieka, który z czasu nie czyni narzędzia swojej ekspansji. Czas to pamięć o dniu wczorajszym, to pamięć o rodzinie, rasie, o naszym charakterze, o zgromadzonych doświadczeniach, które składają się na „ja” i „moje’.

Jiddu Krishnamurti „KSIĘGA ŻYCIA”

I Festiwal Muzyki Duchowej.

lucjanI FESTIWAL MUZYKI DUCHOWEJ

Kożyczkowo koło Kartuz  (okolice Gdańska) 5-10.08.2016

Główni artyści festiwalu na dzień dzisiejszy to SHAKTI VILAS (Włochy, Polska, Węgry),  JAWA Ensemble (Maroko, Polska, Izrael) , SYLWIA WALCZAK (Polska) i URSZULA STOSIO (Polska).

O wykonawcach:

SHAKTI VILAS to formacja, która powstała w roku 2001. Główną postacią zespołu jest Patrizia Saterini z Włoch, a obok niej Lucyan – polski multiinstrumentalista i kompozytor (Lucjan Wesołowski). Patrizia jest nauczycielką śpiewu indyjskiego i tańca indyjskiego, w zespole śpiewa i gra na harmonium. Lucyan gra w tej formacji na sitarze, fletach indyjskich „bansuri” i bliskowschodnim instrumencie strunowym o nazwie „saz”. Wpółpracują z nimi różni muzycy grający na tabli, czyli zestawie dwóch bębnów indyjskich. Na festiwalu ma w roli tablisty wystąpić Tamás Furtenbacher, węgierski muzyk mieszkający w  Austrii. Zespół nagrał 2 płyty CD, wydane  we Włoszech, na Węgrzech i w Austrii, a wykonuje indyjskie pieśni duchowe „bhajan”.

Czytaj dalej »

Przypowieść o doskonałości.

10547549_373058966189851_1854749204443368892_nPewien mnich grabił liście w skalnym ogrodzie. Nie pozostawił ani jednego, zebrał wszystkie, ale ciągle coś było nie tak. Nie potrafił pojąć, co to takiego. Przyglądał się ogrodowi i widział, że czegoś brakuje. Kiedy pojawił się mistrz, mnich powiedział:

– „Tyle godzin pracuje w ogrodzie, ale ciągle jest niedoskonały”.

Mistrz rzucił okiem, podszedł do drzewa i potrząsnął nim. Kilka liści opadło na murawę.

– „Ach!”- odetchnął z ulgą mnich.

196464_503471532997484_1459458124_nPo prawie 20 latach wznawiane są twoje ważne książki, w tym nominowana do Nike „Kobieta bez winy i wstydu”. Jest w niej pięć rozdziałów: „Matka”, „Kusicielka”, „Czarownica”, „Dziewica”, „Święta, syrena czy ladacznica?”. Jak powstała ta książka?

Ponad 20 lat temu dałem się namówić na cykl wykładów na temat problemów kobiet. Były na nie żywe reakcje, tak powstał pomysł książki. To były inne czasy, ruch feministyczny w Polsce dopiero się rozkręcał, sam też byłem na początku refleksji na ten temat. Oprócz lektur i obserwacji miałem doświadczenie z pracy terapeutycznej z wieloma kobietami. Mam je nadal. Stąd czerpię pewność, że te pięć archetypów czy też utrwalonych kulturowo stereotypów – nazwijmy je archestereotypami – opisuje podstawowe źródła problemów kobiet w naszym judeochrześcijańskim kręgu kulturowym.

Książka wciąż jest aktualna?

Przejrzałem ją na nowo i nic nie zmieniłem. Nie upieram się, że moja lista archestereotypów jest wyczerpująca, ale jest wystarczająca. Te opisane przeze mnie bardzo silnie oddziałują na to, jak kobiety funkcjonują w ramach swojej płci, w relacjach z płcią przeciwną, ze światem.

Czytaj dalej »

1901430_857147517662076_7957469278803058254_n„W organizmach wyższych ego posiada, obok funkcji percepcyjnej, również funkcję motoryczną. Ponieważ mięśnie szkieletowe ciała są kontrolowane przez nerwy biegnące od świadomych ośrodków mózgu, wszelkie świadome czynności są kontrolowane przez ego…
Ego potrafi zatem pokierować ekspresją danego impulsu lub nawet ją zablokować poprzez skurcz odpowiednich mięśni, uniemożliwiając im działanie. Zablokowany w ten sposób impuls nie może zrodzić uczucia, gdyż nie jest w stanie dotrzeć do powierzchni, gdzie następuje percepcja.
W pewnych sytuacjach człowiek może świadomie blokować ekspresję impulsu. Może na przykład mieć impuls uderzenia kogoś, kto zadaje mu ból, ale zdawszy sobie sprawę, że agresor jest większy i silniejszy, może postąpić rozsądnie i opanować ten impuls. W takiej sytuacji jest jednak w pełni świadomy swego gniewu i napięcia spowodowanego powstrzymaniem swego agresywnego impulsu. Jeżeli sytuacja ulegnie zmianie lub gdy on się od niej oddali, będzie mógł uwolnić napięcie lub wyrazić swój gniew słownie czy też kopiąc lub uderzając w jakiś przedmiot. Sprawa wygląda inaczej, gdy sytuacja się nie zmieni lub gdy on nie może się z niej wycofać.
W taką sytuację bez wyjścia może uwikłać się dziecko. Może ono odczuwać uzasadniony gniew z powodu nieprzyjaznego zachowania rodzica, ale istnieje duże prawdopodobieństwo, że z obawy przed odwetem nie będzie mogło swego gniewu wyrazić. W naszej kulturze wychowanie dzieci często wywołuje walkę, w trakcie której wolność dziecka jest przemocą ograniczana, a jego duch łamany.
Rodzice mogą uderzyć dziecko, ale biada dziecku, które uderzenie odda. Często miałem okazję widzieć, jak po utarczce z rodzicem rozgniewane dziecko mruczy coś do siebie pod nosem, lecz nie śmie nic powiedzieć głośno. W takich sytuacjach dziecko nie ma innego wyjścia, jak tylko się poddać, co oznacza, że jego gniew musi pozostać stłumiony.

Czytaj dalej »